Στο δικό μου το χωριό τη λένε νοσταλγία

O gözler benim, ağlar Eskisinden yabancı Göynümdeki bu sevda Hiç dinmeyen bir acı Ruhumun kederinden Gözlerim yaşla doldu İnliyorum derinden Bana bilmem ne oldu En candan arkadaşım Ruhumu saran gece Ben kime bağlanmışım Ağlıyorum gizlice Kimsesiz karanlıklar Derdime şifa verin Kalbimdeki yaralar Daha çok, daha derin