Τα μαύρα ρούχα όντα φορώ μη με ρωτάτε γιάντα
κάτι μου λείπει απ' τη ζωή 
που έφυγε για πάντα


Στον αδελφό μου  Αγαθάγγελο...Τον καλό κ' αγαθό ως άγγελο....

Ασκήσεις Ι

Tον Φεβρουάριο του 1941, μεσούντος του πολέμου, ο νεαρός Παζολίνι αντιπαραθέτει στους σαρωτικούς προβολείς της φασιστικής εξουσίας την αντίσταση του αχνού φωτός των πυγολαμπίδων. Ωστόσο, το 1975, η αισιοδοξία του μεταστρέφεται σε μια πεσιμιστική θεώρηση των πραγμάτων μέσω της διαπίστωσης της εξαφάνισης των πυγαλαμπίδων: αυτό που κυριαρχεί πλέον είναι το εκτυφλωτικό φως των εξουσιαστικών τηλεοπτικών και μηντιακών προβολέων, στο οποίο υποτάσσεται και ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης τέχνης.

Σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ο  Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός της τέχνης Zωρζ Nτιντί-Yμπερμάν, επικαλούμενος τον Bάλτερ Mπέγιανμιν, ισχυρίζεται στο βιβλίο του «Eπιβίωση των πυγολαμπίδων» («Survivance des lucioles», 2009) ότι το φως των πυγολαμπίδων δεν έχει εξαφανιστεί και πρέπει να το αναζητήσουμε όχι κάτω από τους προβολείς αλλά μέσα στο σκοτάδι της νύχτας.  Ακόμα κι έτσι όμως, πώς μπορούμε να οργανώσουμε την αντίσταση των πυγολαμπίδων; 

Μα τώρα πια που μπαίνει το καλοκαιράκι κι είναι σαφείς οι προοπτικές του μέλλοντός μας ,  γράφει ο Βαρβέρης....


Ισως η λύση να είναι εκεί...στην αλλαγή στίξης για ν' αμβλύνουμε υπαινιγμούς.




Το Γράμμα
Στην τσέπη του παλτού σου
παλιό σουσάμι
φλούδα φυστικιών
και το τσαλακωμένο γράμμα μου.
Ξύπνησαν λέξεις
φράσεις ανακλαδίστηκαν
έτριξα μήνες εκεί μέσα
μέρες του κρύου
νύχτες απ' την κρεμάστρα μέσα στη σιωπή
μήπως ακούσεις
άλλαξα στίξη αμβλύνοντας υπαινιγμούς
κόπηκα ράφτηκα εν αγνοία σου
κατά τις πιθανές σου επιθυμίες.
Μα τώρα πιά που μπαίνει το καλοκαιράκι
κι είναι σαφείς οι προοπτικές του μέλλοντος μας
αντί να γκρεμοτσακιστώ πηδώντας
ή αντί να με ξεγράψεις
στέλνοντας το παλτό σου στο καθαριστήριο
θα σφίξω θα μαζέψω
σε σουσάμι ή φλούδι
κι απ' τις ραφές θα γραπωθώ για πάντα.
Κάποτε θα μ' αγγίξουνε τα δάχτυλά σου.

Τη σκέφτομαι αρκετές φορές. 

Τη θυμάμαι αρκετές φορές.

Μόνη. 

Nτυμένη πάντα στα μαύρα.

Ντυμένη στο πένθος πάντα, να βιώνει έναν ατελεύτητο θρήνο.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να της πω πως την αγαπώ.

Πώς να της το πω; Δεν έχω μνήμες.

Δεν έχω αγκαλιά.

Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία η μόνη μου μνήμη.

Είναι δυστυχία να σκέφτεσαι....

- Δεν υπάρχει φόβος να ξανασκεφτούμε πια
- Τότε γιατί παραπονούμαστε;
- Να σκέφτεσαι δεν είναι το χειρότερο
-Βέβαια, βέβαια. Ομως υπάρχει τουλάχιστον αυτό
- Ποιο αυτό;
- Να αυτό, ας πούμε άλλα πράματα
- Τι θες να πεις, υπάρχει τουλάχιστον αυτό;
- Αυτή η πολύ πιο μικρή δυστυχία
- Σωστά
- Λοιπόν, λες να είμαστε ευτυχισμένοι;
- Εκείνο που είναι τρομερό είναι να έχεις σκεφτεί.
( "περιμένοντας τον Γκοντό" - Σ. Μπέκετ)

φωτογραφία από την ταινία ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΨΥΧΕΣ

σκηνοθεσία: Αλεξέϊ Φεντορτσένκο 

΄Ονειρα

 Παιδικά

 Ονειρεύομαι

 Γι' αυτό συχνά κλαίω

Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών
μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις
καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
σα να πιστεύω πως
υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

( του Ορέστη Αλεξάκη)

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

Η μοναδικότητά μας ως είδους είναι κοινός παρονομαστής σε όλες τις ιστορίες που λέμε για τους εαυτούς μας. Σύμφωνα με κάποιες απ΄αυτές , η μοναδικότητά μας συνίσταται στην ικανότητά μας να δημιουργούμε πολιτισμό και επομένως να προφυλασσόμαστε από τους κινδύνους και την αγριότητα της φύσης. Κάποιες άλλες απόψεις επισημαίνουν ότι είμαστε τα μόνα πλάσματα που καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό κι επομένως οι μόνοι που μπορούμε να είμαστε πραγματικά καλοί ή κακοί. Αλλοι πάλι ισχυρίζονται πως είμαστε μοναδικοί επειδή έχουμε λογική: είμαστε τα μόνα λογικά όντα μέσα σε έναν κόσμο άλογων ζώων. Αλλοι θεωρούν ότι αυτό που μας ξεχωρίζει απολύτως είναι η χρήση της γλώσσας. Κάποιοι αποδίδουν τη μοναδικότητά μας στο γεγονός ότι έχουμε ελεύθερη βούληση και δράση. Αλλοι πάλι πιστεύουν ότι μόνον εμείς μπορούμε να καταλάβουμε τη φύσηκαι τα θεμέλια της αληθινής ευτυχίας. Αλλοι τέλος, μας θεωρούν μοναδικούς επειδή είμαστε οι μόνοι που ξέρουμε ότι πρόκειται να πεθάνουμε.
Πιστεύω ότι καμιά από αυτές τις ιστορίες δεν εντοπίζει κάποια διαχωριστική γραμμή αποφασιστικής σημασίας ανάμεσα σε μας και τα υπόλοιπα πλάσματα. Κάποια μπορούν να κάνουν πράγματα που εμείς νομίζουμε ότι δεν μπορούν. Κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα που νομίζουμε ότι μπορούμε. Ως προς τα υπόλοιπα, δεν πρόκειται ασφαλώς για ειδοποιό διαφορά. Διαφέρουμε απλώς στο ότι μόνον εμείς κατασκευάζουμε τέτοιες ιστορίες και κυρίως στο ότι καταφέρνουμε και τις πιστεύουμε κι από πάνω. Αν πρέπει να ορίσω με μια πρόταση τον άνθρωπο, θα έλεγα το εξής: είναι το ζώο το οποίο πιστεύει τις ιστορίες που φτιάχνει για τον εαυτό του...

Από το βιβλίο του Mark Rowlands Ο φιλόσοφος και ο λύκος